صحرا حسینی

ما با آدم‌هایی کار می‌کنیم که می‌خواهند زندگی کنند،
اما نمی‌توانند حرکت کنند.

می‌توانند حرکت کنند،
اما بین راه می‌ایستند.

می‌خواهند مسیر را عوض کنند،
اما نمی‌دانند به کجا،
یا اصلاً چطور.

می‌خواهند حالشان بهتر شود،
اما آن چیزی که به دست می‌آید
آن نیست که می‌خواستند.

می‌دانند… اما نمی‌شود.
می‌شود… اما نمی‌توانند.
می‌خواهند… اما نمی‌توانند.

و همه‌ی این خواستن‌ها، نشدن‌ها و شدن‌ها
بالاخره به یک سؤال می‌رسد:

«نمی‌دانم چه چیزی در من گیر کرده.»

اینجا جایی‌ست که با احترام به ریتم بدن،
بدون اجبار و بدون فشار،
آدم‌ها به‌تدریج
ریتم زندگی خودشان را دوباره پیدا می‌کنند.

کار ما همراهی بدن‌محور در مسیر تنظیم هیجانی، تصمیم‌گیری و بازگشت تدریجی به زندگی است.